Rosa Montero

Córka toreadora i gospodyni domowej, urodziła się w Madrycie w 1951 r. W wieku pięciu lat zachorowała na gruźlicę, która zmusiła ją do pozostania w domu przez kolejne cztery lata. W tym czasie zaczęła intensywnie czytać i pisać. Studiowała dziennikarstwo i psychologię na Uniwersytecie Complutense w Madrycie, jednocześnie uczestnicząc w niezależnych grupach teatralnych. Rozpoczęła karierę dziennikarską, pracując dla różnych mediów. Od 1977 roku współpracuje wyłącznie z „El País”, przez dwa lata pełniła funkcję redaktora naczelnego dodatku niedzielnego. W 1978 r. otrzymała Premio Manuel del Arco de Entrevistas; w 1980 r. Premio Nacional de Periodismo; a w 2005 r. Premio Rodríguez Santamaría de Periodismo w uznaniu za całokształt jej kariery zawodowej. Napisała wiele powieści, które również przyniosły jej liczne nagrody i zostały przetłumaczone na ponad dwadzieścia języków. W Polsce ukazały się: Córka kanibala, Stąd do Tartaru, Instrukcja, jak ocalić świat, Łzy w deszczu. W 2017 roku otrzymała Premio Nacional de las Letras Españolas przyznawaną przez hiszpańskie Ministerstwo Kultury. Za książkę Ta żałosna myśl, że nigdy więcej cię nie zobaczę została uhonorowana nagrodą Premio de la Crítica de Madrid (2014).