Pierwszy nakład "Prawideł życia" już się sprzedał! Od 12 czerwca dostępne będą egzemplarze drugiego nakładu.





Dotychczas nakładem Agencji Edytorskiej EZOP ukazały się:


Aleksander Lewin "Korczak znany i nieznany", Warszawa 1999



Janusz Korczak "Listy i rozmyślania paleśtyńskie", Warszawa 1999



Janusz Korczak "Sam na sam z Bogiem", Warszawa 1993



"Dom na Krochmalnej na łamach 'Małego Przeglądu'" wybór i opracowanie Marta Ciesielska, Warszawa 1997




Ida Merżan "Dzieci. Miłość moja, duma moja, troska moja", Warszawa 1999



 


Rozpoczął się konkurs "BLOGERZY DLA KORCZAKA" którego jesteśmy sponsorem.
ZAPRASZAMY do udziału







Ruszyła strona informacyjna o Roku Korczaka administrowana przez DSH. Znajdziecie tam komplet informacji o wydarzeniach i publikacjach.
LINK



 

 
Dwugłos o "Prawidłach życia"
Joanna Papuzińska i Dorota Koman tłumaczą dlaczego dziś warto czytać Korczaka

Prof. zw. dr hab. Joanna Papuzińska
REKOMENDACJA WYDAWNICZA DLA „PRAWIDEŁ ŻYCIA” JANUSZA KORCZAKA

„Prawidła życia” ukazały się drukiem po raz pierwszy w 1929 roku w wydawnictwie Jakuba Mortkowicza. Książka przeznaczona była dla młodych odbiorców, jednak jej problematyka – tak zresztą jak cała twórczość Janusza Korczaka, znacznie wyprzedzała swoją epokę. Poruszała ona szereg spraw uważanych przez szerokie kręgi publiczności czytającej za „nieodpowiednie dla dzieci”, dlatego też funkcjonowała głównie w kręgu odbiorców dorosłych, przede wszystkim pedagogów.
Książka ta oczywiście trochę się zestarzała w detalach, bo nie ma w niej laptopów i komórkowych telefonów, ale w zasadniczych sprawach dziecka jest wciąż aktualna i śmiało porusza wiele ważnych problemów jak życie dziecka w domu, szkole, grupie rówieśniczej, refleksja nad różnicami społecznymi i materialnymi, refleksja dziecka nad samym sobą, jego plany życiowe itd. Wydaje mi się nawet, że zmiany ustrojowe do pewnego stopnia przywróciły jej aktualność, w każdym razie na tyle, by czytelnik mógł zastanawiać się, co przez blisko sto lat zmieniło się w sytuacji dzieci, a co pozostało po dawnemu.
We współczesnym języku można ją zakwalifikować jako poradnik inteligencji emocjonalnej, a więc sztuki rozumienia innych i życia w społeczeństwie. Dlatego sądzę, że jest odpowiednia chwila, aby spowodować renesans tej znakomitej pozycji.
Wznowienie tej pozycji w nowoczesnej szacie edytorskiej, z dobrymi, dynamicznymi ilustracjami to znakomity sposób uczczenia roku korczakowskiego. Z jednej strony może ona zainteresować bardziej ambitnych i myślących czytelników młodych; z drugiej zaś strony może być przydatna dla nauczycieli, wychowawców, bibliotekarzy, dostarczyć im materiału do wspólnej z dziećmi refleksji nad postacią Korczaka. Dlatego gorąco popieram ten projekt wydawniczy. Sądzę, że byłoby dobrze poprzedzić ten tekst wstępem jakiegoś znanego pisarza młodego pokolenia, na przykład Grzegorza Kasdepke, którego nazwisko jest bardzo popularne wśród czytelników. /Sam zresztą jest autorem poradników dla młodych/ Z taką rekomendacja książka miałaby ułatwioną drogę do dzieci współczesnych.
Podsumowując, uważam, że inicjatywa wznowienia „Prawideł życia” w najwyższym stopniu zasługuje na wsparcie.

Joanna Papuzińska
Warszawa, 16 listopada 2011r.

 



Janusz Korczak, „Prawidła życia. Pedagogika dla młodzieży i dorosłych”.
 
NIEZMIENNE „PRAWIDŁA ŻYCIA”

Napisane z pasją, z potrzeby serca, „jednym tchem” (jak podreśla sam Autor, nieoceniony pedagog – praktyk i teoretyk – Janusz Korczak) „Prawidła życia” mają ponad osiemdziesiąt lat. A jednak, czytane współcześnie, nie tracą nic z klarowności, a zarazem żaru wywodu, jasnego przekazu, którego mocny fundament stanowi miłość do dzieci i ich doskonała znajomość, wynikająca z lat obserwacji i przemyśleń.
Opatrzone wieloma zastrzeżeniami Autora („[...] to jest próba. Próba może się nie udać”), wątpliwościami („Głowę dzieciom zawraca”) i własnymi krytycznymi uwagami na temat pisanej książki („[...] za krótko, za prędko mówi się w niej”) – „Prawidła życia” są jak najdalsze od tonu ex catedra; nie ma w nich cienia autorytaryzmu, za to jest głos prawdziwego autorytetu, któremu – im bardziej argumenty do dyskusji mnoży, im częściej wątpliwościami się dzieli – tym bardziej się wierzy.
Refleksje Starego Doktora, skierowane do młodzieży i dorosłych – rodziców, opiekunów, wychowawców – uporządkowane zostały tak, by pokazać dziecko i jego problemy (również jego wątpliwości dotyczące zasad – prawideł życia) najpierw w najmniejszej społeczności – rodzinie („Najbliżsi” – mama, tata, babcia, rodzeństwo; „Dom – mieszkanie”, „Dorośli w domu”), a potem w coraz większych społecznościach (na podwórku, w szkole i poza szkołą: „Podwórko – ogród”, „Ulica”, „Szkoła”, „Rozrywki”), by następnie przedstawić rodzące się wraz z dorastaniem wątpliwości dotyczące m.in. posiadania („Bogaty – biedny”), dojrzewania emocjonalnego („Myśli – uczucia”), świadomości własnego ciała („Zdrowie”), różnic płci („Chłopcy – dziewczynki”), talentu („Zdolności”), oceny siebie i innych („Miły – niemiły”, „Zalety – wady”).
Ten szkicowy, dziś powiedzielibyśmy może: „eseistyczny” wywód, oparty o wieloletnią praktykę pedagogiczną, iskrzący się dziesiątkami, często żartobliwych, czasem też dowcipnych przykładów z życia podopiecznych Janusza Korczaka i samego Autora (który pisze: „od wielu lat jestem z młodymi, widzę, co robią, rozmawiam, słyszę ich pytania i skargi, wiem, co im dokucza i przeszkadza [...]”), prowadzi do głębokich, chwilami gorzkich refleksji o społeczeństwie, zawartych w ostatnim rozdziale „Przeszłość – przyszłość”. „Po co pisać: może już tak być musi, że młodzi osobno i osobno starzy? [...] Ten wie swoje i tamten swoje?” – pyta doktor Korczak, który tom po tomie, audycja po audycji (mówię o cyklu audycji pedagogicznych nadawanych w Polskim Radiu), artykuł po artykule całym swoim życiem udowadniał, że warto objaśniać świat: świat małych – dorosłym, dorosłych – małym; że warto pokazywać, jakie zasady nim rządzą, i – przede wszystkim – według jakich zasad (prawideł) żyć.
Minęło osiemdziesiąt lat. Zmienił się model rodziny (a przecież nie zmienili „Najbliżsi”), zmieniła się ulica (co nie znaczy, że nie ma dzisiejszych „uliczników”), zmieniły się metody nauczania i sama szkoła (aż trudno uwierzyć, że do dziś nie podchwycono idei Korczaka stworzenia Muzeum Szkoły!). Ale czy zmieniły się zawarte w „Prawidłach życia” zasady? Nie.
Właśnie dlatego, by o nich pamiętać, chronić je i według nich kształtować kolejne pokolenia – „Prawidła życia” powinny być wciąż na nowo czytane i na nowo odczytywane.
Przygotowanie współczesnego wydania, uwzględniającego zmiany językowe (język bowiem zmienia się znacznie szybciej niż twarde w swej podstawie prawidła życia), w atrakcyjnej szacie graficznej i typografii (być może również z objaśnieniami), które pomogą młodzieży w zrozumieniu myśli Starego Doktora – to ważne, a zarazem niezwykle trudne wyzwanie edytorskie.
Takie wydanie ma szansę stać się wydarzeniem – Korczak czytany na nowo i na nowo odkrywany nie tylko przez grono studentów pedagogiki, lecz przez młodych i starszych „zwyczajnych” czytelników, w czasach, gdy tak trudno o porozumienie i empatię, Korczak piszący w tak współczesnej formie (ta szkicowość, którą sam sobie zarzucał, z czasem okazała się walorem!), Korczak mówiący „od serca”, zwyczajnie, a zarazem z tak głęboką rekleksją o życiu – ma wielką szansę trafić do serc młodych i dorosłych czytelników XXI wieku.
„Tu mogą być różne omyłki, ale nie ma ani jednego kłamstwa” – pisze Korczak w „Trzech dodatkach do tej książki” – świadomie (lub nie) pokreślając wielką zaletę „Prawideł życia”: ta książka jest prawdziwa. I mimo upływu lat nie traci nic ze swej prawdziwości. Tak jak nic z prawdziwości nie straciło patrzenie na dzieci jak na małych filozofów i poetów oraz słuchanie – jak to nazywa Janusz Korczak – „poezji młodych”, czego tak pięknie uczy nas w swych książkach Stary Doktor.
Dorota Koman
 


Agencja Edytorska Ezop i Kapituła Orderu Uśmiechu przygotowują nowe wydanie książki Janusza Korczaka "Prawidła życia. Pedagogika dla młodzieży i dorosłych". Książka ukaże się w kwietniu 2012 r.